Fabuła filmu to opowieść o losach czterech zaprzyjaźnionych kobiet. Rolę samotnej i atrakcyjnej Savannah Jackson gra Whitney Houston. To jej druga rola aktorska po wielkim sukcesie "Bodyguarda". Savannah opuszcza rodzinne Denver i przenosi się do Phoenix. Chce rozpocząć "nowe życie" i połączyć się z trzema przyjaciółkami. Ma ambicję zostać producentką telewizyjną, poza tym chce uporządkować swoje życie uczuciowe. "Nie sądzę, aby Savannah przed czymkolwiek uciekała" - mówi Whitney Houston. "W jej przypadku to raczej ucieczka "do czegoś": do przyjaciółek, nowego życia, nowych ludzi. Savannah pragnie odmiany, chce zacząć wszystko na nowo. Myślę, że jesteśmy do siebie podobne. Obie jesteśmy niezależne, obie mamy silną wolę. Poza tym każdą z nas łączy silna więź z matką. Przez pewien czas Savannah podąża za radami matki. Matka zaś chce, aby Savannah wyszła za mąż i zajęła się domem i dziećmi. W końcu jednak Savannah zdaje sobie sprawę, że jest kobietą niezależną, która sama potrafi o siebie zadbać".

Rolę przyjaciółki Savannah, Bernadine Harris, gra Angela Bassett, nominowana do Oscara za tytułową rolę w "Tinie", biograficznym filmie o początkach kariery Tiny Turner. Bernadine znajduje się w niezwykle trudnej sytuacji: mąż porzuca ją po kilkunastu latach małżeństwa. Angela Bassett mówi: "Bernadine przyżywa wielki dramat, a mimo to udaje jej się przetrwać. Bardzo mi się to w niej podoba". Powieść Terry McMillan zrobiła na aktorce duże wrażenie: "Pamiętam, jak czytałam ją, gdy była już wielkim bestsellerem. Nie mogłam się od niej oderwać. Śmiałam się, płakałam i krzyczałam wraz z bohaterkami. Na premierze "Malcolma X" poznałam Terry McMillan. Byłam bardzo podekscytowana, bo właśnie przeczytałam jej powieść, ona była bardzo podekscytowana, bo właśnie oglądała mnie w "Malcolmie X". Terry zaproponowała mi rolę w filmowej adaptacji "Czekając na miłość". Nie mogłam odrzucić takiej szansy, czułam się zaszczycona jej propozycją. Potem Terry powiedziała, że chciałaby, abym zagrała Savannah. Powiedziałam jej, że moim marzeniem jest zagrać Bernadine. Cierpienie, jakiego doznaje, jej wewnętrzna siła i zdolność radzenia sobie z przeciwnościami losu - to było prawdziwe wyzwanie aktorskie. Wiedziałam, że mogę w to wnieść coś od siebie".

Rolę nienasyconej seksualnie, za to odnoszącej duże sukcesy zawodowe Robin Stokes gra Lela Rochon, partnerka Eddie Murphy'ego z "Bumeranga". "Robin robi to, na co wielu miałoby ochotę, ale boi się to wprowadzić w czyn" - mówi Lela Rochon. "Nie siedzi i nie załamuje rąk. Działa, a potem ponosi tego konsekwencje. Lubi ryzyko. Jest zdecydowana, inteligentna i świetnie sobie radzi w życiu zawodowym. Gorzej jest za to z życiem osobistym".

W przeciwieństwie do swych przyjaciółek Gloria Johnson, grana przez Lorettę Devine, nie dąży do nowych związków. Rozwiedziona, zajmuje się głównie wychowaniem syna i prowadzeniem eleganckiego salonu fryzjerskiego. Loretta Devine mówi: "Gdy rozeszła się wieść o zdjęciach próbnych do "Czekając na miłość", poczułam się bardzo podekscytowana. Nie sądziłam jednak, że mam duże szanse na otrzymanie roli Glorii. Pomimo to chciałam jak najlepiej przygotować się do próby. Chciałam oczarować Foresta Whitakera. Nie czułam więc tremy, która tak często towarzyszy aktorom podczas prób".

Z propozycją wyreżyserowania adaptacji powieści Terry McMillan producenci i scenarzyści zwrócili się do aktora Foresta Whitakera, znanego z filmów "Pluton", "Gra pozorów" i "Kolor pieniędzy". Dla aktora było to duże zaskoczenie: "Pomyślałem, że powinni poszukać raczej reżyserki" - mówi. "Potem jednak przekonał mnie uniwersalny charakter opowieści. "Czekając na miłość" to film o związkach i relacjach międzyludzkich. To opowieść o życiu, miłości i pokonywaniu przeszkód. Wszystko to dotyczy zarówno kobiet, jak i mężczyzn. To opowieść o tym, jak radzić sobie z życiem, jak znaleźć w nim trochę szczęścia dla siebie, o tym, jak dokonywać właściwych wyborów".

Niełatwo było znaleźć sposób, aby ekranowe losy czterech kobiet połączyły się w spójną całość. Forest Whitaker mówi: "Czułem, że wiem, jak połączyć ze sobą te cztery opowieści i jak znaleźć "muzykę" w życiu tych czterech kobiet. W ten sposób zrodził się obraz kwartetu, który tworzą". Forest Whitaker znalazł oryginalny sposób, aby powiadomić producentów, że wybrał "Czekając na miłość" na swój debiut reżyserski: "Posłużyłem się kobiecym głosem. Wykorzystałem taśmę z nagraniem głosu Terry McMillan czytającej fragmenty swojej powieści. Zmiksowałem go następnie z muzyką, tak by jak najpełniej wyrazić ducha przyszłego filmu". Deborah Schindler mówi: "Zdumiał nas sposób, w jaki Forest Whitaker uchwycił ideę filmu. Wykreował nastrój, który wszystkich nas zaintrygował i zachwycił. Fakt, że sam jest aktorem, sprawia, że jest bardzo wrażliwy na potrzeby aktorów i umie nawiązywać z nimi kontakt". Ezra Swerdlow dodaje: "Wiedzieliśmy, że będzie to film aktorski i że aktorzy muszą czuć komfort podczas pracy. Przy tak wspaniałym aktorze jak Forest Whitaker nie było z tym najmniejszych problemów".

Angela Bassett tak mówi o pracy pod kierunkiem Foresta Whitakera: "To wspaniały człowiek i wspaniały reżyser, wrażliwy i inteligentny. Jego aktorski punkt widzenia bardzo pomaga. Forest zachęca do poszukiwań, pozwala próbować wielu rzeczy. Z niewieloma reżyserami pracowało mi się równie dobrze". Whitney Houston dodaje: "Forest Whitaker jest cudowny. Sam jest aktorem, więc jest bardzo wyczulony na potrzeby innych aktorów". Forest Whitaker tak mówi o swoim pierwszym doświadczeniu reżyserskim: "Praca na takim materiale i z taką obsadą to marzenie każdego filmowca. Uwielbiam opowiadać historie, a na tym właśnie polega reżyserowanie. Pracujesz z postaciami, aktorami, muzyką i wszystko to łączysz w spójną opowieść. Kocham to".

"Czekając na miłość" to trzecia powieść w dorobku Terry McMillan. Inspirację do jej napisania autorka czerpała z własnej autobiografii i z życia swoich licznych przyjaciółek. "Wiele z nich było w podobnej sytuacji: wykształcone, inteligentne, atrakcyjne, ale samotne" - mówi. "Zadałam sobie pytanie: Jak do tego doszło? "Czekając na miłość" jest próbą odpowiedzi na to pytanie. Fabuła wykracza poza moje osobiste doświadczenia, stworzyłam więc cztery "typy" kobiet, z których każda boryka się z podobnymi problemami ukazanymi z innej perspektywy".

Opublikowana w maju 1992 roku powieść "Czekając na miłość" natychmiast zawędrowała na listę bestsellerów "New York Timesa", na której pozostała przez następnych trzydzieści osiem tygodni. W ciągu pierwszych trzech tygodni przygotowano dziewięć dodruków, sprzedano dwa miliony siedemset tysięcy egzemplarzy. W Polsce ukazały się już dwa wydania powieści, w tym jedno przygotowane z okazji premiery filmu.

Deborah Schindler mówi: "Natychmiast pomyślałam o przeniesieniu powieści na ekran". Ezra Swerdlow dodaje: "Powieść wzruszała i bawiła, losy czterech bohaterek ukazano z tak intrygującej perspektywy". Pytana o reakcje, jakie wywołała u niej wiadomość o przeniesieniu na ekran "Czekając na miłość" Terry McMillan mówi: "Bardzo mi to pochlebiło. Nie czuję się - w przeciwieństwie do wielu innych pisarzy - przesadnie przywiązana do moich postaci. Nigdy nie mówię nic w rodzaju: "To ja je stworzyłam. Są moje. To wam wolno, a tego nie, panowie filmowcy". Zamiast tego pomyślałam: "Stworzyłam te kobiety, a teraz Whitney Houston jest jedną z nich" albo "Angela Bassett stanie się teraz jedną z moich postaci".

O pomoc w napisaniu adaptacji Terry McMillan poprosiła uznanego scenarzystę Ronalda Bassa, laureata Oscara za "Rain Mana". Bassa zarekomendowała jej przyjaciółka, pisarka Amy Tan, która współpracowała z nim przy przenoszeniu na ekran powieści "Klub szczęścia". Ronald Bass mówi: "Bohaterki wątpiły w swoje siły bardziej, niż ja w nie wątpiłem. Dzięki temu mogliśmy pokazać postacie, które uczą się doceniać, kim są. Moje zadanie polegało na tym, aby podreślić uniwersalny charakter doznań bohaterek. Mam nadzieję, że widownia niekobieca i nie-afroamerykańska odnajdzie w przeżyciach bohaterek ślady swych własnych doświadczeń".

Ważną rolę pełni w filmie ścieżka dźwiękowa. Za skomponowanie muzyki i wybór piosenek odpowiedzialny był wielokrotny laureat nagrody Grammy Kenneth "Babyface" Edmonds, jeden z najciekawszych twórców muzyki rhythm & blues. "Uważam go za jednego z najbardziej utalentowanych muzyków naszych czasów" - mówi Forest Whitaker. "Zanim przystąpiłem do pracy, wiedziałem, że kluczowa rola w filmie przypadnie oprawie muzycznej. Kenneth Edmonds mówi: "Narracja prowadzona jest z kobiecej perspektywy, uznałem więc, że naturalne będzie wykorzystanie piosenek napisanych i wykonywanych przez kobiety. Na ścieżce dźwiękowej znalazły się więc utwory wokalistek tej miary, co Whitney Houston, Toni Braxton, Aretha Franklin, Chaka Khan, Patti LaBelle czy DeDe O'Neal".